Deel 3 van het verslag van de allereerste reis naar Litouwen, maart 2001

Vervolg woensdag 28 maart

 

2006-09-03.lietuva05

De eerste minuten in de auto zijn vrij rustig. Daarna komen snel de gevoelens los en praten we over onze ontvangst en ons verblijf in Dapkūniškiai, we moeten natuurlijk Bert bijpraten.

We rijden via een omweg naar Klaipėda. We willen in de buurt van Šiauliai de Kruisberg bezoeken. Šiauliai ligt ongeveer 160 kilometer ten noordwesten van Dapkūniškiai.

De Kruisberg is een soort bedevaartplaats. De Litouwers geloven dat op deze plaats de Heilige Geest hulp zal verlenen en ook bedanken zij Hem voor al de verkregen hulp. Om deze hulp te kunnen krijgen of te bedanken plaatsen de Litouwers kruizen op een heuvel. Dit gebeurt al bijna tweehonderd jaar. In de tijd dat de Sovjet-Unie Litouwen overheerste, hebben de communisten verschillende keren geprobeerd deze heuvel met alle kruizen te vernietigen. Het Litouwse volk beschouwde deze kruizen als een stil protest tegen de overheersing en als een uiting van het streven naar onafhankelijkheid voor Litouwen.

172 de Kruisberg

We wandelen de hele berg rond en over. Het geheel is erg indrukwekkend. Na een uurtje besluiten we verder te gaan. Het is nog een rit van ongeveer 160 kilometer naar Klaipėda. Gelukkig zijn de doorgaande hoofdwegen in Litouwen goed te berijden.

Rond zes uur komen we in Klaipėda aan. We gaan meteen naar onze kamers om ons eens heerlijk te douchen. We spreken af om elkaar rond half zeven in de bar te ontmoeten om iets te drinken. Onder het genot van een heerlijk glas bespreken we waar we gaan eten. Bert kent een goed Chinees restaurant en dus is de beslissing gauw genomen: we gaan Chinezen.

Na het eten lopen we door de winkelstraat terug naar ons hotel. Nog even een afzakkertje en dan zoeken we ons bed op. Morgen staat ons weer een enerverende dag te wachten.

Donderdag 29 maart

Om half acht begint voor ons de op één na laatste dag in Litouwen. Na het ontbijt brengen we onze spullen naar de auto en wandelen we door de oude stad naar de veerboot die ons naar Neringa brengt, de landtong voor Litouwen. Bij de veerboot hebben Milda en Bert afgesproken met Romas Adomavičius, de conservator van het Scheepvaart Museum. Op de afgesproken tijd ontmoeten we hem en met zijn vijven stappen we de boot op.

176 de overtocht met Romas

Als we de boot afkomen gaan we met de bus naar het museum. Ook hier worden we weer allerhartelijkst ontvagen door de directeur van het museum, Aloyzas Každoilis en zijn staf. We worden getrak-teerd op een kop koffie/thee en een welkomstdrankje.

178 een kop koffie bij de (hernieuwde) kennismaking

179 een welkomstdrankje

Natuurlijk wordt er ook gesproken over onze ervaringen in Dapkūniškiai. Als we over school praten en de armoede die in de streek rond Dapkūniškiai heerst, biedt de directeur spontaan aan om de kinderen van de school gratis het museum te laten bezoeken. Een fantastisch aanbod en we beloven dit aanbod over te brengen aan onze collega’s.

Na deze ontvangst gaan we onder leiding van Romas en de artistiek leider het museum bezoeken. Het Scheepvaart Museum bestaat eigenlijk uit drie gedeelten:
Als eerste gaan we naar het openluchtmuseum, waar veel van het vissersleven te zien is. In dit gedeelte is men een vissersboot uit vroeger tijden aan het nabouwen. Deze schepen worden niet meer gebruikt. Helaas hebben de Duitsers gedurende de Tweede Wereldoorlog het laatst bestaande vissersbootje tot zinken gebracht. Aan de hand van oude tekeningen is men het aan het nabouwen. Enkele jaren geleden heeft men het gezonken bootje gelicht. Ook dit is nu te zien in het museum.

181 de technieken

183 zo moet de vissersboot worden

Als tweede bezoeken we het dolfinarium. Binnen worden de dolfijnen getraind. Ook zijn er aquaria te zien met allerlei soorten vissen. Men is bezig met de uitbreiding van de aquaria en hoopt hiermee nog dit jaar klaar te zijn.

Als laatste bezoeken we het scheepvaartmuseum. Het museum is gevestigd in een (gerestaureerd) verdedigingsfort van Klaipėda.

190 het vroegere fort als museum

In dit gedeelte van het Scheepvaart Museum is de geschiedenis van de koopvaardij van Litouwen te zien. Het museum is ondergebracht in een ondergrondse bunker. Het openingsseizoen is nog niet begonnen, maar speciaal voor ons gaan alle deuren open. Heel indrukwekkend is de rol perkament, met daarop alle namen van de overleden kapiteins van de koopvaardijvloot, vooral als je daar de naam van Milda’s vader op ziet staan.

195 de rol met de naam van Milda's vader

196 schilderijen

Het Scheepvaart Museum heeft een schenking gekregen van de familie Čemeška. Mede hierdoor kan men een gedenkteken oprich-ten ter nagedachtenis van alle Litouwse zeelieden.

191 monument ter nagedachtenis aan de zeevarenden

192 Milda en Bert bij de gedenkplaat

Helaas moeten we rond twee uur het museum verlaten. Om kwart over drie moeten we de veerboot naar Klaipėda hebben. We willen vandaag nog naar Vilnius en het is een hele rit. Het is mooi, helder weer en we besluiten om via het strand terug te lopen naar de aanlegsteiger. Hier nemen we afscheid van onze begeleidster.

Terug in Klaipėda lopen we naar het hotel, waar we die ochtend de auto hebben laten staan. De tocht van ruim 300 kilometer gaat beginnen.

Het is een lange, eentonige tocht. Alleen rond de grotere steden is het drukker op de weg. Gelukkig biedt het landschap voldoende afwisseling. Lange, vlakke stukken worden afgewisseld met heuvel-achtige gebieden. We zien enkele vossen in de velden lopen, reeën zijn met enige regelmaat te zien.

Als we onderweg een keer willen tanken blijkt het benzinestation gesloten te zijn. Dat staat niet van tevoren aangegeven. Er zijn enkele werklui bezig, maar ook zij geven niet aan, dat er geen benzine te krijgen is. We komen dat zelf tot de ontdekking. Bert weet dat een heel stuk verderop, even van de autoweg af, ook een groot benzinestation ligt. Daar kunnen we wel terecht.

Ongeveer zeven uur komen we in Vilnius aan. Bert weet de weg goed te vinden naar ons hotel. Als we onze spullen naar de kamer hebben gebracht drinken we even gezellig een pilsje of een glas wijn. Een uurtje later zitten we in een pizzeria een heerlijke pizza te eten. Rond tien uur gaan we terug naar het hotel om ons bed op te zoeken. Morgen gaan we de stad bekijken en vliegen we terug naar huis.

Vrijdag 30 maart

Om half acht in de ochtend begint voor ons de laatste dag in Litouwen. We zitten om acht uur aan een heerlijk ontbijt.

209 aan het ontbijt

Na het ontbijt gaan we onze tassen pakken. Gelukkig kunnen we onze bagage in het hotel laten staan. Milda en Bert bellen enige familieleden op en Jacqueline en Bert lopen alvast naar het winkel-centrum enkele honderden meters verderop. Daar wachten zij op beide reisgenoten en gaan we onze inkopen doen. Jacqueline vindt voor de groepen 3 een leuk rekenspel, Bert en Bert zoeken de cd’s op en vullen hun verzameling aan. Van hieruit gaan we Vilnius in.

We bezoeken de oude stad. Je weet dat je in een Oost-Europese stad bent, maar eigenlijk is het beeld hetzelfde als hier: mooie gebouwen, smalle straatjes, maar ook brede, drukke wegen.

211 Vilnius

Aan het einde van de straat komen we bij de kathedraal van Litouwen. Met het bijbehorende plein is deze basiliek na de onaf-hankelijkheid in 1991 geheel gerestaureerd. Achter deze kathedraal staat op een heuvel een oude vestingstoren, met daarop trots de Litouwse vlag. Ook deze toren is na de onafhankelijkheid geres-taureerd. Vanaf deze toren heb je uitzicht over de stad Vilnius.

2006-07-17 01

Langzaam maar zeker naderen we het oude gedeelte van de stad. De straten worden nauwer, de bebouwing ouder en je ziet steeds meer marktkraampjes waar van alles aangeboden wordt, variërend van souvenirs tot kleding, van kunst tot kitsch. Op de markt en in een grote souvenirwinkel doen we de inkopen voor onze achterban.

Langzaam maar zeker moeten we weer richting hotel. Het vliegtuig blijft niet op ons wachten. Milda wil Jacqueline en Bert nog wel het voormalige KGB-gebouw laten zien, waar haar vader tijdens de oorlog gevangen heeft gezeten. Het is een imposant gebouw.

213 het voormalige hoofdkantoor van de KGB

Er wordt verteld, dat de Russen vanuit dit gebouw tunnels naar de rivier hebben gegraven. Regelmatig verdwenen er gevangenen, waar later niets meer van gehoord is. Even gaan we op een bankje zitten en laten onze gedachten de vrije loop. Dan zoeken we de auto op en rijden terug naar het hotel. Van hieruit vertrekken we rond drie uur met de taxi naar het vliegveld. We hebben geen oponthoud en zijn ruim op tijd om ons in te checken en nog even te genieten van onze laatste momenten in Litouwen. We lopen wat rond en besluiten even iets te gaan drinken.

215 wachten op het vliegtuig

Het vliegtuig vertrekt op tijd. Vliegend boven Litouwen, het is nog steeds zoals tijdens ons hele verblijf helder weer, hebben we een prachtig uitzicht. Nu pas vallen de vele bossen en meren in het landschap op, dit hebben we tijdens de heenreis niet gezien.

Tijdens de tussenstop in Kopenhagen hebben we ruim de tijd om rond te lopen. Ons vliegtuig naar Amsterdam vertrekt over ruim een uur. Teleurgesteld moeten we constateren dat er een vertraging is van in eerste instantie zo’n half uur. Het loopt echter op. Na ruim een uur kunnen we inchecken, maar dan zijn de verrassingen nog niet voorbij. Als we eenmaal in het vliegtuig zitten blijkt dat het aantal instapkaarten niet overeenkomt met het aantal passagiers. Dat wordt tellen dus. We zien stewardessen driftig tellend een paar keer voorbij komen. Gelukkig wordt de fout ontdekt en kunnen we, na een vertraging van anderhalf uur, vertrekken. Ook in de lucht stuiten we nog op een probleem: er zijn te weinig maaltijden aan boord. Dus vraagt de stewardess vriendelijk aan de passagiers of zij, die geen honger hebben, de maaltijd willen overslaan. Dit blijken te weinig mensen te doen, aangezien we haar even later met een paar maaltijden uit de business-class voorbij zien komen.

Als we om ongeveer tien uur aankomen en na een lange wandeling in de buurt van de aankomsthal komen horen we opeens een bekend fluitje. Dat zal Jac. toch niet zijn, zeggen we tegen elkaar. En ja, hoor ….. als we door de deur komen zien we Jac., Jacqueline’s vader en Reinier en Laura staan. Fantastisch! Na een hartelijke begroeting nemen Milda en Bert afscheid van ons. Bert moet maandag weer naar de Verenigde Staten en zij willen zo snel mogelijk naar huis. Wij gaan eerst iets drinken, alvorens we naar Horst gaan. Natuurlijk willen we ons verhaal kwijt.

219 even bijpraten vóór de thuisreis

Woensdag 4 april

Deze dag nemen we definitief afscheid van ons verblijf in Litouwen. Een week geleden is op Basicschool Dapkūniškiai het broodfeest gevierd. Tijdens dit feest hebben twee leerlingen Milda een brood aangeboden.

125 het brood

Dit brood is door de leerlingen van Dapkūniškiai aangeboden aan de kinderen van Basisschool Weisterbeek.

Tijdens de pauze legt Bert de betekenis van het brood uit. Als je in Litouwen bij mensen op bezoek gaat, krijg je een stukje brood aangeboden. Dit is een teken van gastvrijheid, welkom zijn. Door dit brood aan onze leerlingen aan te bieden geven de kinderen van Dapkūniškiai aan, dat onze kinderen welkom zijn.

Na deze uitleg snijden Jacqueline en Milda het brood in ruim 350 stukjes en mag iedereen een stukje proeven van het Litouwse brood

223 Bert legt de betekenis uit

222 Milda en Jacqueline met het brood

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *