Reis oktober 2003

ZATERDAG 11 OKTOBER

Normale tijd loopt de wekker af. De laatste spullen moeten nog in de auto en ik wil niet al te laat vertrekken. Om 19.00 uur moet ik in Kiel zijn, de ferry vertrekt om 22.00 uur en je moet drie uren van tevoren aanwezig zijn, en ik wil daar ruim de tijd voor nemen. Dus om 10.30 uur vertrokken uit Horst en begonnen aan de eerste etappe. Deze keer verliep de tocht zonder noemenswaardige problemen. Ja, natuurlijk had ik weer last van files, maar niet zo erg als de eerste keer. Tussen Hannover en Hamburg was een ongeluk gebeurd en dat betekent natuurlijk oponthoud. Ook was het soms erg slecht weer met enorm veel regen en windvlagen. Met een skikoffer op je dak rijdt dat niet echt plezierig, maar goed, ik heb toch tijd genoeg, dus maar rustig aan.

Om vijf uur arriveerde ik al in Kiel. Natuurlijk veel te vroeg, maar dit alles liever dan de stress om op tijd te komen. In de kantine van het boekingskantoor heb ik even geproefd van de beroemde Duitse Bockwurst. Ik moet zeggen: “Nicht schlecht”. Om zes uur ging het kantoor open en kon ik mijn ticket en de papieren voor de douane ophalen. Al die formaliteiten kosten niet heel erg veel tijd (althans, in het Westen, zie later) en na een kwartiertje begint het lange wachten. Om 20.00 uur kunnen we ons pas opstellen om in te schepen. Dat betekende verveling, de krant lezen, soms een eindje lopen en weer verveling. Het was te koud en winderig om een flink eind te gaan lopen, dus ik heb de binnenkant van mijn wagen en van de kantine eens goed bestudeerd. Om 20.00 uur stonden de meesten al in de rij. We werden kort daarna opgehaald door een shuttle-wagen. We moesten die volgen en die bracht ons naar de ferry, de Dana Gloria. Het inschepen was zo gebeurd. Om half negen stonden we boven in de lounge waar we opgewacht werden door enkele pursers die ons naar onze hut brachten. (De Dana Gloria is een nieuw schip en heeft geen Pullman-zetels; er moest dus een hut geboekt worden.) Met de “Deutsche Gründlichkeit” vertrok het schip om 22.10 u.

‘s Nachts was het al te merken: slecht weer. Het schip schommelde aardig heen en weer. Soms moest je zelfs moeite doen om niet om te rollen in bed. regelmatig werd ik door het geschud wakker.

ZONDAG 12 OKTOBER

‘s Morgens om negen uur was het ontbijt. Toen ik opstond merkte ik het weer, ik had moeite om niet tegen de bedden aan de overkant te vallen. Het spookte behoorlijk. Je kunt je voorstellen dat het niet bepaald een rustige dag zou worden. Het ontbijt smaakte me goed. Toen ik naar de lounge liep was het weer van de ene kant van het gangpad naar de andere kant. Iedereen liep rond alsof ze met z’n allen behoorlijk dronken waren. Ik moet zeggen, dat gevoel beviel me niet echt en rond half twaalf ben ik naar de hut gegaan. Twee van de drie reisgenoten lagen op bed, dus ik dat ook maar gedaan. Bijna de hele dag op bed gelegen. Die keren dat ik op was en even in de lounge gezeten had was ik toch weer blij heelhuids in de hut terug te zijn. Echt zeeziek was ik niet, maar het scheelde niet veel.

Al om 18.00 uur (twee uur eerder dan gepland) arriveerden we in Klaipėda. Ik Dana gebeld, dat ze haar familie moest meedelen dat ik eerder zou zijn. Ik had voor haar familie nl. wat spullen bij me. Het ontschepen viel echter wat tegen, het duurde langer dan verwacht, maar …… rond 19.45 u reed ik van de boot. Op naar de grenspolitie en de douane. En toen ……….. begon het.

Bij de grenspolitie geen probleem, ik moest alleen de wagen even verzekeren. Nou, dat is geen probleem, want onze groene kaart wordt niet erkend in Litouwen. En dan begint het: onze groene kaart wordt vanaf 15 oktober erkend, maar ik moet wel een verzekering afsluiten voor 14 dagen, het minimum. Ik kan natuurlijk weigeren, maar dan mag ik Litouwen niet in van de grenspolitie, dus toch maar gedaan. Dit alles duurde hooguit 20 minuten. Daarna doorgereden naar de douane. Op de vraag of ik iets aan te geven had overhan-digde ik hen de brief van de Stichting “Vrienden van Dapkuniskiai” met een verklaring van de Litouwse Ambassade dat alle goederen die ik bij me heb bedoeld zijn voor Dapkuniskiai en dat deze goederen geschonken zijn door mensen uit Horst en omgeving. Ik heb dit meerdere keren gedaan, nooit een probleem, maar het moet eens de eerste keer zijn. Was ik maar niet zo eerlijk geweest. Nu moest ik terug naar het douanekantoor voor een invoerverklaring. Alle verdere handelingen, zoals het inschrijven van mijn wagen in een register, het innemen van een verzekeringspapiertje, werden zovast verricht. Ze vroeg me of ik Duits sprak, zodat een Duitssprekende collega van haar me kon helpen. “Dat scheelt dadelijk tijd” zei de douanier. Nou, dat heb ik geweten.

Ik weer terug naar het douanekantoor bij de grenspolitie. Daar aangekomen wist ik niet bij wie of waar ik moest zijn. Dat ‘waar’ was zo verholpen, maar die ‘wie’ kon ik niet vinden. Dus maar tussen de vrachtwagenchauffeurs met bergen papieren gaan staan en proberen een beetje voor te kruipen. Gelukkig, dat lukte. Bij het loket gaf ik de brief van de stichting. Het leek wel een wereldwon-der: iedereen wilde de brief lezen (omdat ze er niets van begrepen). Met mijn hoofd op het loket (je moet je voorstellen dat de beambte achter een glazen wand zit en daarin is juist een opening om de papieren door te schuiven) probeerde ik in het Engels en Duits uit te leggen wat de bedoeling was. Enfin, nog steeds veel lezen en overleggen. Na een tijdje komt de beambte naar buiten en brengt me naar een ander vertrek. Ze wees de deur aan en zei dat ik daar op mijn beurt moest wachten. Weer een rij chauffeurs voor me. Volgens mij heb ik behoorlijk wanhopig staan kijken, want op een gegeven ogenblik kwam er een chauffeur op me af en vroeg wat ik hier deed. Ik legde de situatie uit, gaf hem de brief en zei toen: “Ja, maar, dan sta je hier verkeerd. Dit kantoor is voor de invoer van voedsel. Wacht maar even.” Hij ging met mijn papier terug naar het eerste loket en kwam ongeveer een kwartier later terug met een invoer-verklaring. Die moest ik invullen. Bert blij! Met zijn hulp het papier ingevuld, ingeleverd en weer terug gekregen. Het was fout ingevuld. Het werk weer opnieuw, ingeleverd en weer teruggekregen: vergeten het paspoortnummer in te vullen. Zo gebeurd en YES! ik kreeg de begeerde stempel om mijn lijst en mocht vertrekken.

Zo blij als een aap met een nieuwe staart kwam ik weer aan bij de controle, ging naar binnen en liet het papier zien. Ze keken er nog niet eens naar. Ze vroegen alleen naar het kleine witte papiertje van de verzekering. Dat had ik ruim een uur tevoren al ingeleverd (“Dat scheelt dadelijk tijd”). Ze konden het echter niet vinden, erger nog, de inschrijving in het register was onvindbaar, terwijl ik er nota bene bij het inschrijven aanwezig was. Dan merk je dat ambtelijke molens traag werken. Geen papiertje, geen doorgang. Zei maar zeggen dat ze dat papiertje nodig hadden en ik maar zeggen dat ik dat ruim een uur eerder al afgegeven had en dat mijn wagen in het register ingeschreven was. Maar het ergste was: in het hele register kon ik mijn registratie niet terug vinden. Nou moet ik wel zeggen dat er in dat uur tijd een andere ploeg was gekomen. Na heel veel over en weer gepraat, de tussenkomst van een hoge piet en nogmaals veel gepraat werden mijn naam en kenteken genoteerd en kon ik eindelijk vertrekken. Het was ondertussen wel bijna 22.00 uur. De familie van Dana stond nog steeds te wachten. Ik heb hen de spullen gegeven en op weg gegaan naar Anykščiai, een tocht van ruim drie uur. Rond half twee kwam ik bij Daiva aan.

MAANDAG 13 OKTOBER

Kort maar krachtig: een rustdag voor mij. Ik ben maar in bed gebleven na al die vermoeienissen van zondag en heb eigenlijk die dag weinig gedaan. Wel ben ik begonnen met de vertaling van het reisverslag van 21 maart 2001 naar Litouwen in het Engels.

Op het einde van de schooldag heb ik Daiva en Dovydas op school opgehaald. Na het eten kwam Jaune, een collega van Daiva, op bezoek. Zij is lerares Frans dus heb ik maar meten geprobeerd om mijn beste beentje voor te zetten. Nou, om heel eerlijk te zijn, het kwam maar een klein stukje naar voren. Dat viel tegen. Vooral omdat ik ook in het Engels denk als je de hele dag Engels moet spreken. Ook kwam een andere collega een elektrisch kacheltje brengen. Het was de afgelopen dagen ontzettend koud hier in Anykščiai. De temperatuur ligt zo ongeveer op 5 – 8 graden. Het waait behoorlijk en het regent veel, m.a.w. guur weer.

DINSDAG 14 OKTOBER

Vandaag vroeg op: ongeveer half zeven. Voor Daiva en Dovydas beginnen de lessen om acht uur, dat betekent dat ik hen om kwart voor acht weggebracht heb. Ook vandaag was het een rustige dag. Onze eerste afspraak is pas om vijf uur in Dapkūniškiai. We komen dan bijeen met het bestuur van het Community Centre. Overdag ben ik weer aan het vertalen gegaan. Nadat om vier uur Daiva en Dovydas klaar staan om opgehaald te worden gaan we door naar Dapkūniškiai. We zijn uitgenodigd voor een diner om vijf uur. Bovendien, en dat is eigenlijk belangrijker moeten alle spullen, waaronder de vier computers nog gebracht worden.

Deze keer was het eigenlijk de eerste keer dat ze niet wisten welke goederen ik allemaal mee zou brengen. Ze waren blij verrast de computers te zien. De andere computers, die ik vorig jaar oktober meegebracht had staan nu in de bibliotheek. Zoals de meesten onder jullie weten is Basicschool Dapkuniskiai met ingang van dit schooljaar gesloten. Blijft over de Primary School, groep 1 t/m 4. Aangezien het schoolgebouw veel te groot is voor alleen de Primary School is deze laatste nu ingetrokken bij de bibliotheek. Daar was nog een grote ruimte beschikbaar, waar tot vorig schooljaar het Community Centre gebruik van kon maken. Zij moesten echter wijken voor de school. Dit lokaal is in twee stukken verdeeld. Het grootste deel is voor groep 2 t/m 4, in het kleinste deel zitten de kinderen van de Kindergarten en groep 1. Het gaat nu om in totaal 14 leerlingen: vijf kinderen t/m groep 1 en 9 kinderen in groep 2 t/m 4. De lokalen zijn ontzettend leuk en fleurig ingericht. Het geheel is erg gezellig. De ingang van de voormalige Kindergarten is nu de ingang van school. Boven de ingang hangt de Litouwse vlag. Nadat we de school bezichtigd hebben worden we uitgenodigd voor het diner. Ik zal jullie niet vermoeien met allerlei lekkernijen, het smaakte heerlijk. Nu komt voor het bestuur van het Community Centre het grote ogenblik. Ze hebben de Stichting Vrienden gevraagd om een financiële bijdrage om het laatste beschikbare lokaal geschikt te maken voor gebruik. Ik moet eerlijk zeggen dat ik schrok toen ik binnenkwam. Het lokaaltje heeft de vorm van een L. De lange poot is ongeveer 2½ m bij 3½ m en staat vol met twee tafels en tien stoelen. Hier houdt de zanggroep haar repetities. De korte poot is ongeveer 2 bij 2. De muren zien er verschrikkelijk uit: tegels van de muur en die tegels die er nog opzitten moet je niet aanraken, anders vallen ze er af. Toch willen ze deze ruimte gaan gebruiken, zowel voor de repetities van de zanggroep als voor vergaderingen.

Als het CC een festival organiseert mogen ze gebruik maken van de oude school. De gemeente heeft toegezegd de elektriciteit op de benedenverdieping weer aan te sluiten. Wel heeft het bestuur de plicht om het gebouw ‘in stand te houden’, m.a.w. er op toezien dat er niets vernield wordt, dat de ruiten heel blijven, enz. Natuurlijk hebben ze dit toegezegd. Alles bij elkaar hebben ze zo’n 750 euro nodig om de nieuwe ruimte en voor een paar elektrische radiatoren voor de oude school weer op te knappen.

163 Basicschool Dapkuniskiai

Natuurlijk heb ik ook verschillende afspraken gemaakt voor mijn verdere verblijf in Litouwen. Rond half negen zijn we weer vertrok-ken uit Dapkūniškiai. Thuisgekomen hebben we nog wat nagepraat. Wat mij meteen opviel was dat de aanwezige leden van het bestuur zo ontzettend positief zijn over hun plannen.

WOENSDAG 15 OKTOBER

De dag begon als vanouds weer rond half zeven. Deze keer echter met een grote verrassing: Daiva was mij vergeten te vertellen dat ik donderdag verwacht wordt op de Kindergarten van haar school om te vertellen over “vrij rooster”.

Om tien uur werd ik verwacht bij de zanggroep in Dapkūniškiai. Toen ik binnenkwam was er nog net plaats voor mij. Acht leden + Nelė, de dirigente, waren aanwezig. Ze stopten meteen met zingen en ik werd hartelijk welkom geheten. Onder het genot van een lekkere kop Litouwse koffie hebben we over van alles en nog wat gepraat, over het opknappen van de ruimte, over mijn reis, een beetje over de Europese Unie, over het Nederlandse drugsbeleid.

DCF 1.0

Ook hier, evenals vorig jaar op Daiva’s school, waren ze er van over-tuigd dat drugs bij ons toegestaan zijn. Toen ik dus het tegendeel beweerde geloofden ze hun oren niet. Ik kon zien dat ze mij echt niet geloofden. Ik heb de blaren op mijn tong gepraat om ze te overtuigen van het tegendeel. Als laatste kregen we het weer over het opknap-pen van de ruimte. Ook hier viel mij het enthousiasme meteen weer op. Plannen hadden ze al gemaakt. Dit moest veranderen en dat moest zo worden en als het even mogelijk is moet het poetshok ernaast ook maar bij hun ruimte betrokken worden. Irena, voorzitter van het bestuur, gaat dit trouwens op de gemeente vragen. Natuurlijk moet er ook gezongen worden. Voor mij was het een jaar geleden dat ik ze voor het laatst gehoord heb. Wat een vooruitgang. Echt goed! Op dit moment zingen ze ook tweestemmig. Ik heb dan ook meteen gezegd dat Maria en Marianne ontzettend trots op hen zouden zijn als ze dit konden horen. Rond half twaalf werd mij en Vida, mijn tolk, een lunch aangeboden. Daarna de terugreis naar Anykščiai aanvaard.

‘s Avonds kwam Diana, directeur van een Kindergarten, spullen brengen voor het ‘seminar’ vrij rooster. Aangezien ik van niets wist had ik die aantekeningen maar thuis gelaten en zij had nog het een en ander van vorig jaar toen ik “vrij rooster” daar geïntroduceerd heb. We hebben een hele tijd zitten praten over vrij rooster op haar Kindergarten. Ze is zelfs nog even naar school teruggegaan om en videoband over hun vrij rooster te halen. Helaas kon ze deze band niet vinden. Ze beloofde hem morgenvroeg te brengen. Nadat Diana vertrokken was ben ik begonnen met de voorbereidingen voor morgen. Gelukkig konden we over de video beschikken van Dapkūniškiai. Fred heeft jaren geleden bij Milda in de klas eens opnamen gemaakt van “vrij rooster” bij haar in de klas. Deze band was goed te gebruiken.

DONDERDAG 16 OKTOBER

De grote dag. Nadat ik Daiva en Dovydas naar school gebracht heb ben ik aan de laatste loodjes begonnen voor het ‘seminar’. Rond kwart voor negen kwam Diana nog haar band brengen. In een half uurtje heb ik anderhalf uur bekeken, maar een goede band, vanaf begin, via het oefenen, waarbij de kleuters natuurlijk door de leerkrachten geholpen werden, tot de uitvoering. Om half tien kwam Daiva mij met twee collega’s ophalen. Op naar de Kindergarten. In mijn hoofd zat dat ik met de ‘lezing’ zou beginnen en daarna met kinderen zou werken. Mooi niet. We kwamen aan en de directrice vroeg me of ik eerste met de kinderen wilde beginnen. Zij moesten om half elf warm eten en daarna naar bed. Eigenlijk niet de bedoeling, maar alla. Zij ging ons voor naar de groep. Toen kwam de tweede schok. Niet het aantal kinderen, 14 + twee leerkrachten en een assistent, maar de leeftijd. De jongste was net twee en de oudste was vier. Kun je je voorstellen? Bert aan het werk met dit grut? Om heel eerlijk te zijn, het liep van geen kanten. Het tweede deel verliep gelukkig beter. De leerkrachten waren erg geïnteresseerd. Beide video’s trokken niet zo’n aandacht, we hebben steeds gediscussieerd over het nut van “vrij rooster”, over de verschillen tussen Litouwen en Nederland. Na afloop (natuurlijk) weer een lunch en een vrije middag voor mij.

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

‘s Avonds weer bezoek: Jolanta en Jurga, twee collega’s van Daiva. Het was een heel gezellige avond en ik moet zeggen, dit was een van de weinige avonden waarbij leerkrachten bij elkaar zaten en niet over onderwijs praatten. De jeugd zou zeggen: keigaaf.

VRIJDAG 17 OKTOBER

Vandaag heb ik de school in Dapkūniškiai bezocht. Het was een fijn weerzien. Vida was er weer om te vertalen. Het Engels van juf Vida is te slecht. Ze heeft nauwelijks een woord (in het Engels) gezegd. De kleinsten kwamen er ook bij. Het was erg gezellig. Na het warme eten van de kinderen heb ik ook in deze groep het “vrij rooster” geïntroduceerd. Ik heb de kinderen uitgelegd wat de bedoeling is en iedereen, ook de kleinsten, wil iets doen. Het duurde niet lang of het programma zat vol. Volgende week vrijdag is de ‘uitvoering’.

DCF 1.0

DCF 1.0

ZATERDAG 18 OKTOBER

Het begin van de dag was een rustige dag. Eens in de maand moeten de leerkrachten ook op zaterdag werken. Vandaag was het die dag. Dat betekende dus: geen uitslapen, gewoon half zeven (en het is bij jullie dan een uur vroeger, half zes dus) het bed uit. Een vriendin van Daiva, Edita, was op bezoek en zij spreekt geen Engels, moeizaam converseren dus. Gelukkig spreekt Dovydas al een beetje Engels, dus met woorden, handen en voeten kwamen we er wel uit. ‘s Middags hebben we Edita naar Vilnius, haar woonplaats, gebracht. Erg vroeg konden we niet vertrekken, want Daiva kwam pas om drie uur thuis. Vilnius ligt op ruim 100 km van Anyksciai, zo’n 1½ uur rijden. Rond vijf uur kwamen we daar aan. Als eerste hebben we een prachtig park bezocht. Vilnius ligt aan een riviertje, de naam is me ontschoten, maar de stad is er naar vernoemd, met verschillende watervalletjes. Ook ligt er in dit park een watermolen, die men aan het restaureren is. Dit is dus een mooie plaats om bruidsreportages te maken. Er liepen dan ook zo’n tiental paartjes rond. De wandeling die we gemaakt hebben was ontzettend mooi. We zijn voorbij een aardverschuiving gekomen. Onvoorstelbaar wat je dan ziet: een bijna rechte muur van zo’n kleine 50 m hoog. Bovenop bossen, onder aan de voet het riviertje. Na deze wandeling zijn we de stad ingegaan. Met twee vrouwen moet er natuurlijk gewinkeld worden. 1 ½ man vormen dan een duidelijke minderheid. Voor mij was het twee jaar geleden dat ik er voor het laatst was. Op dit moment zijn ze de winkelstraat aan het vernieuwen, winkels aan het restaureren. Het is een stuk gezelliger geworden. Ook hebben we de ‘Vrijheids-toren’ bezocht. Aan de voet van deze toren zijn in 1991 de studenten in opstand gekomen tegen de Sovjetoverheersing en hier is later de onafhankelijkheid uitgeroepen. Na een lekker etentje hebben we Edita thuisgebracht en zijn we zelf weer teruggekeerd naar Anyksciai.

ZONDAG 19 OKTOBER

Vanochtend wat uitgeslapen. ‘s Middags kwam er bezoek. Deze dag was fantastisch weer, dus we hebben gebruik gemaakt van het zonnetje en zijn een stuk gaan wandelen. Het einddoel was de ‘Tower of Lightning’. Jacqueline en Milda, jullie weten wat ik bedoel. Voor mijn gevoel lag deze toren een heel eind buiten Anyksciai, maar het is een wandeling van een klein half uur van Daiva’s flat. Zwijgend zijn we weer de trap opgeklommen, hebben de toren aangeraakt en daarna mocht er gepraat worden. Niet dat we daar behoefte aan hadden, het was eerst uithijgen, maar toen kwamen de tongen los. Na het eten is het bezoek weer naar huis gegaan.

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

MAANDAG 19 OKTOBER

Overdag een rustige dag. Ik had geen afspraken, dus ik heb lekker kunnen werken aan de vertaling van ons eerste reisverslag op de website. Om vijf uur hadden we een officiële bijeenkomst met het bestuur van het Community Centre. Ze hebben nogmaals hun plannen voor hun eigen ruimte uit de doeken gedaan en ik kon ze blij maken met 750 euro (= 2500 Litas). Ze schoten vol emoties toen ze het bedrag hoorden. Dit hadden ze nooit verwacht. Irena, voorzitter van het bestuur, vertelde ons de volgende dag dat ze ‘s nachts bijna geen oog dicht had gedaan van de emoties. Wat er o.a. met dit geld gebeurd hebben jullie kunnen lezen. Nu kunnen ze echter meer. Naast hun ruimte is een oude doucheruimte. Ze willen nu deze ruimte opknappen en voor dorpsbewoners beschikbaar stellen. In Dapkūniškiai zijn nogal wat woningen waar geen douche is, die mensen kunnen dan mooi gebruik maken van deze douche. Ook zijn ze al druk begonnen met het opknappen van hun ruimte. De rommel die er in stond hebben ze opgeruimd en de tegels waren al van de muur. Ook hebben ze een stukje muur weggehaald, zodat de ruimte groter geworden is. Ze willen deze ruimte gaan gebruiken voor bijeenkomsten van het bestuur en voor de zanggroep.

DCF 1.0

DCF 1.0

Natuurlijk hebben we het ook gehad over hun verdere plannen. Het zangkoor is uitgenodigd voor een optreden in Alanta, een dorp zo’n 14 km verderop. Na contact gehad te hebben met de gemeente mogen ze de oude school gebruiken om grotere activiteiten te orga-niseren. Hiervoor zal de elektriciteit weer aangesloten worden een dezer dagen. Wel hebben ze de verplichting gekregen om de school te behoeden voor verval en vandalisme. Ze zijn bezig met het samenstellen van een folder over het Community Centre. Hierop komen o.a. hun doelstellingen + hun activiteiten te staan. Er is niet alleen een zanggroep, maar ook een toneelgroepje. Ook organiseren ze i.s.m. de Primary School diverse festivals voor kinderen, maar ze zijn ook van plan om festivals te organiseren voor de dorpsbewo-ners. Zodra de folder klaar is wordt hij voor ons ook in het Engels vertaald.

DINSDAG 20 OKTOBER

Om half twee deze dag ben ik uitgenodigd voor een lunch. Daarna zijn we inkopen gaan doen voor hun ruimte. We hadden heel wat plannen, helaas was lang niet alles te krijgen in Anykščiai. We hadden een hele lijst samengesteld met spullen die ze wilden gaan kopen. Het enige, maar niet onbelangrijk, was dat we terugkwamen met behang en verf. Lampen, enkele (elektrische) radiatoren voor in de oude school, gordijnroedes en gordijnstof konden we in Anykščiai helaas niet vinden. Hiervoor moeten ze naar Molėtai, een iets grotere stad zo’n 20 km van Dapkūniškiai. Het was een hele ervaring om eens op z’n Litouws te winkelen. Alles werd in de hand genomen, ook wat ze helemaal niet nodig hadden. Alles werd gevraagd. In de winkel, naar Litouws begrip best wel een grote zaak, hebben ze geen voorraad. Alles wat in de winkel staat is te koop. Op = op. Vorige week bijv. waren er in deze zaak nog zo’n 7 à 8 radiatoren aanwezig. Nu was er geen een meer. Ze worden dan niet bijbesteld, je moet maar regelmatig terugkomen om te zien of ze er weer zijn. Overi-gens, als je een leuke job wil, ik heb er nog wel een: achter de kassa. Daar zit de hele dag iemand te wachten op klanten (=betalers). Is er niemand, dan gaat hij of zij niet iets anders doen, nee, dat is niet zijn taak. Er wordt gewoon gewacht. Overigens is het me in supermarkten opgevallen dat er weinig rekening gehouden wordt met de klanten. Zijn ze bijv. aan het aanvullen, dan is gewoon-lijk de gang versperd. Moet je er door, dan zul je of moeten wachten tot ze klaar zijn of even omlopen. Dat laatste is trouwens aan te bevelen, er wordt wel doorgewerkt, maar het tempo is niet al te hoog. Vorige week vrijdag waren we in de super om wat groenten te kopen. De ‘groentenjuf’ was net begonnen om een karretje met kool leeg te halen en de kool in de schappen te leggen. We moesten wachten tot ze met haar werk klaar was, toen had ze tijd voor ons.

WOENSDAG 21 OKTOBER

Vanmorgen weer naar Dapkūniškiai gegaan. Allereerst naar de repetitie van het koor (ik word nog eens muzikaal). Als vanouds was het weer erg gezellig. Natuurlijk werd er met de repetitie gestopt toen ik kwam en moest er koffie gedronken en gekletst worden. Daarna werd er nog zo’n kwartier gezongen en om elf uur was de repetitie voorbij. Er volgde nog een hele discussie over Druskininkai. Dit is een stad in het zuiden, tegen de Poolse grens aan, waar de meeste beelden uit de communistische overheersing verzameld zijn. We zijn van plan om daar in het weekend naar toe te gaan (als het weer tenminste meezit. Vannacht heeft het er gesneeuwd en er ligt zo’n 8 cm op dit moment.) Ook was er nog een hele discussie over de parochiepriester. Het schijnt een aardige man te zijn die alles vergeet. Het ging er soms fel aan toe. Als laatste werden de uniformen gepast, geshowd, gefotografeerd enz. Ieder nam haar maat mee naar huis (om nog iets te vermaken vermoed ik, want de meeste jurken waren veel te lang).

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

Hierna was ik ruim een uur vrij. Ik ben samen met Vida, de tolk, door het dorp gewandeld. Het was ontzettend koud. Het is erg guur hier. Veel wind en een temperatuur van rond het vriespunt. Om 1 uur was er op school een herfstfestival. Ondanks het feit dat er maar 13 kinderen op school zijn hadden ze toch een programma van een uur in elkaar gezet met versjes, liedjes, voordrachtjes en spelletjes. Eigenlijk jammer dat er maar een paar mensen aanwezig waren. Het was een ontzettend leuke, spontane voorstelling.

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

 

 

Op het einde hebben de kinderen honderden bladeren aan koorden bevestigd en dit buiten opgehangen.

DCF 1.0

DCF 1.0

Mijn dag in Dapkūniškiai eindigde (weer) met een overheerlijk dinertje.

DONDERDAG 23 OKTOBER

Vandaag was het een rustige dag. In de ochtend ben ik even naar Dapkūniškiai geweest om wat spulletjes op te halen. ‘s Middags zijn we om 17.00 u uitgenodigd voor het Herfstfestival op Dovydas’ school. Ook dit was erg mooi om mee te maken. Compleet anders dan in Dapkūniškiai. Was het in Dapkūniškiai spontaner, speelser, op de school van Dovydas was het wat ‘professioneler’ en veel gevarieerder. Maar dat is geen wonder, we praten hier over 4 groepen 1 en 2 die hun voordrachtjes deden. Elke groep deed twee onderdelen. Deze onderdelen varieerden enorm. Een groep droeg een herfstgedicht voor, er was een ‘herfstmodeshow’, waarbij kinderen allerlei herfstvoorwerpen voorstelden: een paddestoel, herfstbladeren, bomen zonder bladeren, maar ook regen, wind. Er was een prachtige dansvoorstelling. Het geheel was erg mooi om te zien.

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

Aan het einde van het festival was er een disco voor de kinderen. De oudere kinderen (de volwassenen dus) zijn voor dit geweld gevlucht. Tegen 8 uur was de disco afgelopen en zijn we naar huis gegaan.

VRIJDAG 24 OKTOBER

Vanochtend weer naar Dapkūniškiai gegaan. Om tien uur werd ik op school verwacht. Vorige week is het vrij rooster opnieuw geïntroduceerd en vandaag is het dan de grote dag. Alle kinderen hebben iets voorbereid. Het was een leuke bijeenkomst. De meeste kinderen hadden iets gemaakt. Ze waren te verlegen om iets over hun tekening of zelfgemaakt voorwerp te vertellen, dus heb ik maar een hoop vragen gesteld. Er waren hele leuke dingen bij. Twee kinderen hadden een schip gemaakt van hout. Ze willen later kapitein worden. Een jongetje had een groot vliegtuig van hout meegebracht. Hij had dit ‘samen’ met zijn opa gemaakt. Hij wil later piloot worden en dan naar Nederland vliegen. Drie meisjes hadden iets heel speciaals gemaakt: een televisie met een complete scene van Dragonball er in. Ook de poppetjes die erbij hoorden hadden ze gemaakt. Het (zelfverzonnen) verhaal was compleet uitgeschreven en ze speelden de scene.

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

Na afloop van het vrij rooster hebben we nog wat met elkaar gepraat. Ik vroeg hen of ze zin hadden in de vakantie deze week en alle kinderen vonden er niets aan. Ze wilden gewoon naar school komen. Ook wilden ze weer van alles over Nederland weten, het weer, het eten, hoe groot Horst is. We hebben gezellig gekletst. De grootste verrassing kwam op het eind: De kinderen zouden het erg leuk vinden als er de volgende keer 3 of 4 kinderen met ons mee zouden komen. Het was een serieuze uitnodiging.

Na de lunch ben ik zo rond twee uur teruggegaan naar Anykščiai.

ZATERDAG 25 OKTOBER

De dag begon erg slecht: ‘s nachts was er behoorlijk veel sneeuw gevallen, zo’n 5 a 6 cm. In de voormiddag zijn we naar een vriendin van Daiva gegaan in Molėtai. De weg was behoorlijk slecht, dus voorzichtig gereden met mijn zomerbanden. In de loop van de middag, het sneeuwde nog steeds, zijn we naar Kaunas gegaan. Kaunas is de tweede stad van Litouwen en de vroegere hoofdstad. Hier woont de zus van Daiva.

ZONDAG 26 OKTOBER

Het was de bedoeling om deze dag naar Druskininkai te gaan. Bij deze plaats zijn de meeste beelden uit de communistische periode bijeengebracht. Je vindt hier een grote verzameling beelden van m.n. Lenin en Karl Marx. Stalin is veel minder vertegenwoordigd. Ook is er een klein Siberisch verbanningsoord nagebouwd. Veel kun je er niet van zien, alleen het hekwerk met enkele wachtposten. Helaas ging de trip vanwege het weer niet door. Druskininkai ligt op ruim 100 km van Kaunas en sommige wegen zijn erg slecht (lees gevaarlijk zonder winterbanden) om te berijden met al die sneeuw. Dus maar in Kaunas gebleven en midden op de ochtend de markt bezocht. Wat een ellende! ‘s Nachts sneeuw, nu een temperatuur van boven 0, kramen die bijna op elkaar staan. Er is een gangpad van hoogstens een meter. Overal plassen, onvoorstelbaar. En druk, je kon over de koppen lopen. Op deze markt is van alles te koop, van kleding tot etenswaren. Het leuke is dat iedereen de kleding past in de kou. Zo was een oudere vrouw een trui aan het passen. In haar bh, iedereen loopt voorbij, niemand let er op. Toen we een half uurtje later weer langs kwamen, was ze nog steeds een trui aan het uitzoeken in haar bh. Ook schoenen passen is erg leuk en handig in die nattigheid. In de loop van de middag zijn we weer teruggegaan naar Anykščiai. Dovydas is bij zijn neefje in Kaunas blijven logeren.

MAANDAG 27 OKTOBER

Gewoon een lekker rustige dag zonder activiteiten. Daiva moest naar school. De leerkrachten moeten naar school elke dag, ook al hebben de kinderen vakantie.

DINSDAG 28 OKTOBER

Weer rustig. Daiva weer naar school.

Op het einde van de middag zijn we met twee collega’s van Daiva uit gaan eten. Zij hebben Daiva geholpen bij de voorbereidingen van een seminar over “Kinderen uit risicogezinnen”. De bijeenkomst was een succes en dit moest gevierd worden met een etentje. We zijn in een bar / restaurant geweest net buiten Anykščiai.

WOENSDAG 29 OKTOBER

Voor de middag de laatste voorbereidingen getroffen voor de bijeenkomst met de bewoners van Dapkūniškiai. Om twee uur begon deze bijeenkomst. Eerst heb ik iets verteld over Nederland, daarna over de Europese Unie. De mensen zijn erg somber over de toetreding, ze zijn bang dat het leven veel duurder zal worden en misschien hebben ze daarin wel gelijk. Op het einde heb ik een video over onze school die Fred zo’n twee jaar geleden gemaakt heeft voor ons eerste bezoek aan Dapkūniškiai. Aansluitend kwam er een stuk over Horst. Vol belangstelling werd naar deze video gekeken. Na afloop werden verschillende vragen gesteld. Zo rond 4 uur trad het koor op in de uniformen die ik meegebracht had. Deze uniformen zijn van het koor uit Meterik. De zanggroep was apentrots.

DCF 1.0

DCF 1.0

DCF 1.0

Namens het bestuur van onze Stichting heb ik vier mensen, twee bestuurs-leden van het Community Centre, de leerkracht van de school en de dirigente van de zanggroep, uitgenodigd voor een bezoek aan Horst in het voorjaar. De uitnodiging sloeg in als een bom. Dit hadden ze nooit verwacht. Eerst de financiële bijdrage voor het opknappen van een ruimte voor het CC en nu dit. Ze zijn enorm blij en vereerd. Tijdens het afscheidsdiner is er nog veel gepraat over de uitnodiging. Ze kunnen hun geluk niet op.

DONDERDAG 30 OKTOBER

Vandaag weer een rustige dag. Daiva is weer naar haar werk en ik ben nu bezig met mijn laatste verslag. Vanmiddag gaan we wat inkopen doen en dan zit mijn vakantie hier er weer op. Morgen de spullen pakken, de wagen inladen, de skikoffer weer op het dak en na het middaguur op naar Horst. Om 6 uur moet ik in Klaipìda zijn. De boot vertrekt om 8 uur.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *